Dwangmaatregelen

We zien dwangmaatregelen als een middel van de laatste keuze. Onze zorgverleners proberen te allen tijde om geen gebruik te maken van dwangmaatregelen.

De motieven om dwangmaatregelen in te zetten zijn vrijwel overal gelijk: 

  • Dwangmaatregelen schakelen we alleen in uiterste nood in. We vermijden het gebruik ervan zoveel mogelijk. 
  • Dwangmaatregelen passen we alleen toe bij gevaar op fysieke of psychische schade en wanneer er geen andere alternatieven zijn, bijvoorbeeld bij sterke onrust, agressie of wegloopgedrag.
  • Dwangmaatregelen overwegen we ook bij een reëel gevaar op het onderbreken van levensnoodzakelijke therapie en wanneer er geen andere alternatieven zijn, bijvoorbeeld om te beletten dat de patiënt het infuus of de blaassonde uittrekt. 

Vrijheidsbeperkende maatregelen


Bij fysieke fixatie voeren we een handeling uit of gebruiken we materiaal die de patiënt in zijn bewegingsmogelijkheden beperkt en die niet gemakkelijk kan worden verwijderd. 

Wat zijn vrijheidsbeperkende middelen? 

Vrijheidsbeperkende middelen beperken de patiënt in zijn bewegingsmogelijkheden en zijn door de patiënt moeilijk of niet te verwijderen. 


Voorbeelden 

Voorbeelden hiervan zijn lendenbinders, polsen enkelbanden, vestjes, aangepaste voorzettafel, geriatrische stoel, onrusthekkens, verpleegdekens … Er zijn ook al heel wat alternatieven van lendengordels aanwezig zoals tentbed, halve deur, dwaaldetectie, anti-scheurdoek, armspalken, krabwantjes … 

foto’s toevoegen
Zijn vrijheidsbeperkende middelen veilig?
Hoewel we vrijheidsbeperkende middelen gebruiken uit veiligheidsoverwegingen kan het gebruik ervan leiden tot verhoogde veiligheidsrisico’s. De gedwongen immobilisatie van de patiënt maakt hem meer afhankelijk van anderen. Hierdoor kunnen problemen ontstaan zoals doorligwonden, vermindering van de spiermassa, incontinentie, toenemende onrust, cognitieve achteruitgang (waarneming, taal- en denkvermogen), sociale isolatie, depressie … 
 

Deel op